Poradnik biznesowy

Stały wzrost liczby spółdzielna i ich członków pociągnął za sobą gwałtowny wzrost zapotrzebowania na surowce. Pokrycie tego zapotrzebowania z przydziałów centralnych okazało się niewystarczające. W tej sytuacji Centrala uzyskała prawo wykorzystywania nadmiernych zapasów, znajdujących się w magazynach przedsiębiorstw uspołecznionych. W ten sposób w II półoczu 1949 r. udało się całkowicie rozwiązać problem zaopatrzenia rzemieślników. W 1950 r. dalszy wzrost zapotrzebowania na Surowce pokryto przez szerokie wykorzystywanie surowców od- tów rzemiosła — nie było w praktyce na tyle skuteczne, Dv spowodować istotne zmiany w warunkach i kierunkach praca rzemieślniczych spółdzielni pomocniczych, Spółdzielnie pomocnicze zajmowały się w tym okresie tylko w nieznacznej mierze działalnością zaopatrzeniową, ograniczając się do refakturowania zleceń na roboty, które wyszukiwali sobie członkowie we własnym zakresie. Część spółdzielni prowadziła we własnych zakładach działalność uslugi i produkcyjną, ale wykonywała ją wyłącznie na zlecenia pochodzące spoza rzemiosła. Ta forma działalności, charakterystyczna dla spółdzielni pracy a do której spółdzielnie pomocnicze nie posiadały uprawnień, była tolerowana, a w niektórych momentach nawet popierana przez władze jako dalszy etap zbliżenia spółdzielni pomocniczych do spółdzielni pracy. Ze względu jednak na niedostosowanie form organizacyjnych spółdzielni pomocniczych do tego rodzaju działalności nie mogła się ona szerzej rozwinąć.